Discipline “To Shatter All Accord”

Jakąś dziwną krętą ścieżką – z udziałem NMP, oczywiście – wylądowała na moim playerze płyta Discipline “To shatter all accord“. Przyznam bez bicia że za pierwszym razem weszła mi średnio, no ale zajrzałem na progarchives: zachwyty, pienia, i ogólnie klękajcie narody. Hm, pomyślałem, może faktycznie zatłoczone metro to nie są dobre warunki do przyswajania takich dźwięków?

Jak pomyślałem, tak zrobiłem i morał jest prosty: czasem warto posłuchać mądrości ludowej, zwłaszcza w kontekście muzyki (w granicach rozsądku: do Lady Zgagi nie przekona mnie nikt i nic – non, kurwa, possumus że tak Sapkowskim polecę).

Co słychać na tej płycie? Na pewno Van der Graaf Generator,  i to już od pierwszych taktów “Circuitry“: gitara, potem klawisze oplecione saksofonem… Łomot perkusji, pulsujący bas, a gitarzysta gdzieś tam się wwierca w chmury  jakbym miał rzucić skojarzeniem, to Pink Floyd tak gdzieś na wysokości “The Wall”). Natężenie emocji sięga zenitu, a nagle wjeżdża melotron z plumkającymi klawiszami… I robi się cicho i spokojnie.

Momentami trochę przemyka Genesis – choć może to skojarzenie wynika bardziej z oglądania Discipline niż słuchania. No bo i makijaż klauna na twarzy, i ekspresja całym sobą – trochę w tej pozie wokalisty wczesnego Petera Gabriela, trochę Fisha. Ale skoro z takich rejonów czerpią panowie inspirację, to wiadomo: nie będzie ironicznego dystansu i podśmiewajek, tylko emocje na wierzchu i ogólnie serio.

I muzyka nie odstaje od tej wiwisekcji: nie da sie wyśpiewać bebechów przy dźwiękach disco polo (czy, jak to się teraz ponoć nazywa, synth popu w rodzaju gówna znanego jako The Knife), więc gitara też brzmi chwilami pogrzebowo – choćby w “When She Dream She Dreams in Color“, pięknie nakręcając klimat. Jak już jesteśmy przy ponurackim budowaniu klimatu, to trzeba powiedzieć, że ta płyta barwi się chwilami na karmazynowo.

Co w sumie specjalnie dziwne nie jest:  nazwa zespołu zobowiązuje, a uczyć się od Frippa i spółki u szczytu ich formy (czyli tak w okolicach “Starless…“) to nie wstyd. Wielu próbuje, ale mało komu wychodzi: u Discipline słychać szacunek do klasyki jako podbudowę do czegoś własnego, a takie na przykład Anekdoten brzmi jak (kiepski) tribute band King Crimson.

A na koniec mamy opus magnum tej płyty czyli “Rogue” – prawie trzydziestominutowa pioseneczka. Pomysłów wsadzono w nią dość żeby obdzielić kilka albumów – widać panom z Discipline przerwa w działalności dobrze zrobiła, bo wrócili z naładowanymi akumulatorami. Melodię niby da się (fragmentami przynajmniej) zanucić, instrumenty płynnie ze sobą rozmawiają – a całość wciąga jak dobra książka albo film i człowiek naprawdę skupia się na słuchaniu co będzie dalej.

Dynamiczna i szarpana melodia przechodzi w (znów: karmazynowe) szmeranie, które pomału narasta: i nagle zaskakuje człowieka nowy motyw, który gdzieś tam niespodziewanie wyrósł z tła – a całość spięta pulsującą sekcją rytmiczną. Generalnie, cała środkowa –  instrumentalna – część “Rogue” to improwizowane granie w najlepszym stylu lat 70tych: oczyszczone z dłużyzn, narkotykowo-psychodelicznych odjazdów, bez jednej zbędnej nuty.

Ciekawa historia z tym albumem: niby – jak rozłożyć na czynniki pierwsze – gdzieś już to człowiek słyszał, bo i saksofony znajome, i neurotyczny chwilami wokalista, i burząca sielski nastrój gitara… A jednak całość wciąga.

Nowe wino w starych bukłakach? Jeśli tak, to na zdrowie – kac raczej nie grozi.

Obrazek z witrynki

Miałem coś napisać o przyjęciu przez Polskę umowy ACTA – bo i cieć dał głos, i rząd zobaczył, że nie każdego da się spacyfikować TVNem… Ale  znalezione w necie podsumowanie (na czyimś profilu na FB, więc autora rysunku z góry przepraszam za ewentualne naruszenie praw) jest tak celne, że po prostu nie mogę sobie odmówić wstawienia go tutaj. Wszystkim głosującym na Ryżego lemingom z dedykacją.

Michalkiewicz: Wierzę w Jurka Owsiaka

Felieton  •  „Nasz Dziennik”  •  21 stycznia 2012

Jak wiadomo, pod rządami premiera Tuska jest dobrze, a będzie jeszcze dobrzej. Zresztą już jest nam tak dobrze, że dobrze nam tak. Niezależnie od wdrażanego właśnie w konwulsjach Narodowego Programu Eutanazji, dyskretnie ukrytego m.in. pod postacią ustawy o refundacji leków, rosną koszty utrzymania, no a przede wszystkim – ceny paliw i kary dla kierowców.

Najwyraźniej nasi Umiłowani Przywódcy uważają, że jak kogoś stać na samochód, to jeszcze nie jest z nim tak źle, a w takim razie – warto go skubnąć. Bo trzeba nam wiedzieć, że główną troską naszych Umiłowanych Przywódców jest, jakby tu przychylić nam nieba – no a nikomu nie trzeba chyba tłumaczyć, że to kosztuje. Toteż i cała pomysłowość naszych Umiłowanych Przywódców skierowana jest na poszukiwanie sposobów znalezienia pieniędzy – i stąd można odnieść wrażenie jakiegoś zdzierstwa.

Ale to nie jest żadne zdzierstwo, ani tym bardziej – Boże broń – żaden wyzysk. Wyzyskiwaczem to może być ohydny krwiopijca, kapitalista – ale nigdy w życiu – demokratyczne państwo prawne, zwłaszcza „urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej” – tak właśnie, jak w naszym nieszczęśliwym kraju. Jeśli nawet czasami możemy odnieść wrażenie, że największym wyzyskiwaczem jest właśnie państwo – to właśnie dowód, jak bardzo się mylimy, bo przecież jeśli nawet państwo zabiera nam coraz więcej, to czyni to wszystko dla naszego dobra.

Chodzi o to, że pieniądze psują charakter, a własność budzi w człowieku nadmierne przywiązanie do dóbr materialnych. Dlatego też nasi Umiłowani Przywódcy, którzy tym bardziej pragną naszego dobra, im mniej nam go zostało, chcą dla nas jak najlepiej. Wykombinowali sobie zatem, że w trosce o człowieka „wszystko mu także się odbierze, by mógł własnością gardzić szczerze.” Oni w naszym imieniu się poświęcą i na własnej skórze sprawdzą, czy rzeczywiście pieniądze psują charakter, a własność budzi w człowieku materialistę dialektycznego. Słowem – Polska rośnie w siłę, a ludzie żyją dostatniej – nawet jak im się wydaje, że jest odwrotnie. Tak samo, jak za Gierka. Czyż można wymagać więcej?

Okazuje się, że tak, że nie tylko można, ale nawet trzeba. Od tego dobrobytu wszystkim po prostu przewraca się w głowach – to znaczy nie wszystkim, tylko tym na prawicy. Tym na lewicy nie tylko się nie przewraca, ale przeciwnie – wszystko się stabilizuje, zgodnie z poleceniami oficerów prowadzących i nic tego nie zmieni, nawet gdyby krakowscy eksperci wkrótce odczytali na kopiach zapisów z czarnych skrzynek odgłosy wybuchu bomby.

W tej sytuacji nikogo nie dziwi, że pani prof. Krystyna Skarżyńska jednym rzutem oka zdemaskowała w „Gazecie Wyborczej” prawicowych publicystów, którym nie podoba się Jurek Owsiak. Od razu widać, że coś z nimi nie w porządku – bo jakże komuś może nie podobać się Jurek Owsiak, skoro jest rozkaz, że ma się podobać i to bez gadania? Jeśli komuś, zwłaszcza wbrew rozkazowi, się nie podoba, to nieomylny to znak, że taki delikwent cierpi na sławną schizofrenię bezobjawową, którą dzisiaj już bez trudu demaskuje przodująca nauka.

Bo co innego zauważyć, że ktoś ma coś nie w porządku pod sufitem, a co innego – zdefiniować to naukowo. Na szczęście przodująca nauka potrafi uporać się nie tylko z takimi, ale nawet – jeszcze trudniejszymi zadaniami, więc tylko patrzeć, jak cierpiący na schizofrenię bezobjawową zostaną poddani stosownej terapii – by nic nie zakłócało jedności moralno-politycznej narodu.

Ale to dopiero wstęp do świetlanej przyszłości – bo oto anonimowy Czytelnik przedstawił mi program eliminacji wszelkich wierzeń religijnych na świecie, którego początkiem ma być penalizacja, to znaczy – poddanie wszelkiej religii surowym karom. Najpierw oczywiście w naszym nieszczęśliwym kraju, ale „und Morgen die ganze Welt”. Pierwszy krok w tym kierunku, w postaci marszu ateistów w Krakowie, został już zrobiony, więc Anonimowy Czytelnik wiąże teraz wielkie nadzieje z Ruchem Palikota, chociaż nie ma złudzeń co do niedostatków umysłowych tej formacji i szansę upatruje w przyłączeniu się tam pana prof. Jana Hartmana. Co prawda pan prof. Hartman jest członkiem Loży Zakonu Synów Przymierza, ale widocznie anonimowy Czytelnik skądś wie, że nie chodzi tu o religię, tylko o interes, który akurat ma taką dziwną specyfikę.

Dlatego jeśli nawet wszelka religia zostanie zakazana, to w Jurka Owsiaka nadal będzie można, a nawet trzeba wierzyć.

Stanisław Michalkiewicz

Kocham cię jak Irlandię – edycja 23.01.2012

Mój druh serdeczny Misza twierdzi od lat, że jednym z powodów notorycznego ponuractwa niżej podpisanego jest dobra pamięć. Nie wiem czy jest to przyczyna jedyna, ale z całą pewnością jest coś na rzeczy – na liście moich brzydkich nałogów jest na przykład czytanie wiadomości i sporo z wylewającego się z mendiów szlamu przylepia mi się do mózgu.

Jeden z przykładów tego szlamu to propaganda obietnice miłościwie nam panującego Słońca Peru (wypowiedzianie podczas sławetnej debaty z Prezesem Samo Zło w 2007):

“Mam plan stworzenia dobrego rządu. Ja wierzę w to, że kiedy ma się zaufanie do ludzi, do własnej ojczyzny, to można zrobić cud. Prawdziwy cud gospodarczy. Naprawdę. To się udało w Irlandii, w Estonii, w Hiszpanii. Dlaczego w Polsce ma się nie udać? Dlaczego nasze dzieci mają myśleć w perspektywie wyłącznie wyjazdu? Ja ten dobry rząd zrobię, jeśli mi pomożecie, ja bardzo proszę was o pomoc.”

Jakby ktoś był ciekawy jak w praktyce wygląda ten sukces, do którego aspirowała ekipa Donalda T., tudzież europejska solidarność, to świeżego przykładu dostarcza konferencja prasowa pana z EBC z udziałem irlandzkiej prasy.

Różnie to z Irlandczykami historycznie bywało, ale na trzy rzeczy w ich wykonaniu zawsze można było liczyć: 1. robią świetną whisky 2. jeszcze lepszą muzykę 3. niespecjalnie się certolą jeśli chodzi o mówienie co im na wątrobie leży:

PS. Na wypadek youtube’a strzelającego fochy,  link zastępczy: http://boingboing.net/2012/01/22/irish-journalist-humiliates-eu.html

Michalkiewicz: Cele i środki

Felieton  •  „Nasz Dziennik”  •  7 stycznia 2012

Co jest ważniejsze – cele, czy środki? Wprawdzie środki też są ważne i na przykład państwo oczekujące, że obywatele będą zachowywali się przyzwoicie, samo też nie powinno posługiwać się środkami niegodziwymi, na przykład – prowokacją. W tym sensie środki są ważniejsze – ale tylko w tym sensie, bo przecież środki, wszystko jedno – godziwe, czy nie – generalnie służyć mają osiągnięciu celu.

A co jest celem państwa, dlaczego właściwie godzimy się na ten monopol na przemoc, jakim jest państwo? Bardzo ładnie objaśniali to starzy Polacy, jeszcze za I Rzeczypospolitej. Twierdzili, że państwo jest po to, „byśmy wolności naszych zażywali”. I rzeczywiście; gdyby przemoc, jaką monopolizuje państwo nie pozostawała w służbie wolności i sprawiedliwości, nie byłoby żadnego moralnego powodu, by taki monopol akceptować.

Pozornie przemoc wyklucza wolność, ale niepodobna też nie zauważyć, że Wolność potrzebuje Mocy, która by ją ubezpieczała i gwarantowała. Wolność bez Mocy długo nie przetrwa – i dlatego państwo jest nie tylko konieczne, ale i pożyteczne.

Nie możemy jednak zapominać, że państwo istnieje dla wolności – a nie, dajmy na to, dla demokracji. Bo demokracja jest tylko środkiem, tylko narzędziem, które czasami może służyć wolności, a czasami nie. Na przykład dwaj panowie na bezludnej wyspie w każdej sytuacji przegłosują towarzyszącą im panią, która wskutek tego, wprawdzie w całkowitej zgodności z procedurami demokratycznymi, niemniej jednak musiałaby znosić okropną niewolę. W tej sytuacji powinniśmy zdawać sobie sprawę, co jest celem, a co tylko środkiem i jeśli środek z jakichś powodów przestaje służyć celowi, bez żalu go porzucić.

Wspominam o tych wszystkich oczywistych oczywistościach pod wpływem wiadomości nadchodzących z Węgier. Właśnie w Budapeszcie odbyły się demonstracje przeciwko rządowi Wiktora Orbana, zorganizowane przez Partię Socjalistyczną, słusznie uznaną niedawno za organizację przestępczą. To, że partia uznana za organizację przestępczą może w stolicy państwa urządzać demonstracje, świadczy o panującej na Węgrzech wolności, może nawet przesadnej.

Tymczasem rząd węgierski staje się przedmiotem coraz ostrzejszej krytyki nie tylko ze strony Komisji Europejskiej, która ustami jej przewodniczącego Józefa Manuela Barroso domaga się wycofania ustaw przyjętych przez parlament wybrany w powszechnym głosowaniu, a więc – zgodnie z demokratycznymi procedurami, ale również – Hilarzycy Clintonowej, według której demokracja na Węgrzech jest zagrożona, a także ze strony finansowych grandziarzy, którzy na demokracji robią kokosowe interesy.

Jak wiadomo, demokratyczne rządy podtrzymują iluzję płynności finansowej swoich państw za cenę sprzedawania własnych obywateli w coraz głębszą i sroższą niewolę lichwiarskiej międzynarodówce. Do tego bowiem sprowadza się powiększanie długu publicznego, którego zabezpieczeniem są przyszłe podatki, a więc – przyszłe dochody obywateli. Demokratyczne rządy zastawiają przyszłe dochody obywateli na całe dziesięciolecia u finansowych grandziarzy i skaczą przed nimi z gałęzi na gałąź w nadziei, że „rynki finansowe”, które dla obecnej zdegenerowanej demokracji stały się ostatnią instancją polityczną i moralną, wystawią im pozytywną recenzję i umożliwią im kontynuowanie misji nadzorcy niewolników.

Pokaż mi swego wroga, a powiem ci, kim jesteś. Skoro w gronie nieprzyjaciół rządu Wiktora Orbana znaleźli się polityczni spadkobiercy komunistycznych zbrodniarzy, którzy uszli sprawiedliwości tylko ze względu na lęk przed rosyjską bombą atomową, skoro znalazły się tam władze Eurokołchozu, forsujące maksizm kulturowy jako obowiązującą ideologię, skoro jest tam również Hilarzyca Clintonowa, traktująca Polskę wyłącznie jako skarbonkę organizacji przemysłu holokaustu, to w tej sytuacji niepodobna nie odczuwać odruchowej sympatii dla rządu Wiktora Orbana, nawet gdyby oskarżenia o odchodzenie od demokracji były prawdziwe. W końcu demokracja jest tylko środkiem i jeśli za cenę jej porzucenia można by wydobyć się z niewoli finansowych grandziarzy, to właściwie czemu jej nie porzucić?

Stanisław Michalkiewicz

Frogg Cafe “Bateless Edge”

W najbliższą niedzielę minie osiemnasta rocznica śmierci Franka Zappy – faceta, który był dla muzyki XX wieku tym, czym Philip Dick dla literatury. Wybitny, oryginalny i bardzo płodny twórca, a równocześnie cokolwiek nierówny: tworzył albumy ponadczasowe jak “Hot Rats” i “Apostrophe” – a czasem zjeżdżał w awangardowe muzyczne żarty, które nie śmieszyły chyba nikogo poza nim samym.

Frogg Cafe zaczynali jako cover band wujka Franka i to na “Bateless Edge” słychać: z jednej strony gitarowe kombinowanie, z drugiej – kompozycje z pogardą patrzące na schemat zwrotka-refren-zwrotka-refren-solo-refren…

A nad wszystkim unosi się radosny duch muzycznej anarchii i jak dla mnie, to właśnie jest najbardziej zappowski element tej płyty: muzycy dobrze znają swoją działkę, poznali zasady kompozycji i technikę gry – i zaczęli kombinować z naginaniem reguł (a ludzie lepiej wykształceni muzycznie ode mnie pewnie znaleźliby tu parę przykładów łamania tychże reguł).

Co to znaczy w praktyce: gitara sobie gdzieś tam solówkowo bładzi, a tu nagle w środek motywu bezceremonialnie pakują się instrumenty dęte i przejmują wiodącą rolę (pozostając – mniej więcej – przy tej samej melodii). Skrzypce smęcą powoli, w tle narastające plumkanie dzwonków i ksylofonu – przerwane nagle rozpychającą się bezczelnie gitarą… No i oczywiście utrzymanie jednego tempa przez cały utwór to opcja dla mięczaków, a do takich panowie z FC ewidentnie zaliczani być nie chcą.

Pozachwycałem się nastrojem, a jakby tak chcieć umiejscowić “Bateless Edge” na muzycznej mapie – to jakie skojarzenia mogłyby się nasunąć? Pomijając wspomnianego już Francisa Vincenta Z., moje pierwsze porównanie to Gentle Giant. Z jednej strony wyjście poza zestaw instrumentów, z drugiej – radosna energia w zakręconych – a mimo to przystępnych – melodiach: to nie jest awangarda, której bez wodki nie razbieriosz, tylko muzyka włączają i mózg, i emocje.

Niestety nie znam się wystarczająco na jazzie żeby wyłapać inne wpływy – ale znawcy twierdzą, że John McLaughlin też jest tu słyszalny. Jakby odfiltrować z Dave Matthews Band ich trącące Cream na haju odjazdy, to spokojnie mogłoby z tego wyjść “Under Wuhu Son, Brace Against The Fall”.  Skrzypce w “Pasta Fazeuh” – może King Crimson z okresu przed “Red”?

Poleciałem w porównania techniczne i ktoś mógłby odnieść wrażenie, że mamy na “Bateless Edge” do czynienia z czymś wtórnym: byłoby to wrażenie całkowicie błędne. Muzyka jest świeża, energiczna i łącząca muzyczną erudycję z chęcią dodania czegoś własnego.

Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to może do faktu, że album jako całość jest odrobinkę za długi – momentami panowie jakby zatracili się w improwizacji spod znaku “sztuka dla sztuki”. Niewykluczone, że na koncercie odbiera się to inaczej, ale na studyjnej płycie meandry improwizacji odrobinkę nużą.

Na szczęście odrobinka jest naprawdę drobna, więc nawet człowiek średnio osłuchany z jazzem może mieć z tej płyty sporo radości. Ja w każdym razie biorę się za McLaughlina – i za wcześniejsze płyty Frogg Cafe, oczywiście.

Michalkiewicz: W Dniu Życzliwości

Felieton  •  tygodnik „Nasza Polska”  •  29 listopada 2011

„Nie w tej postaci świeci w starym Rzymie kochanek ludów, ów Marek Aureli, który tym naprzód rozsławił swe imię, że wygnał szpiegów i donosicieli” – pisze Adam Mickiewicz. Od razu widać, że nasz nieszczęśliwy kraj jest całkiem inny.

O żadnym wyganianiu „szpiegów i donosicieli” nie ma mowy. To już prędzej szpiedzy, którzy żyją tu jak pączki w maśle, mogliby powyganiać nas – gdyby nie konieczność zapewnienia sobie tubylczej siły roboczej również w przyszłości, kiedy nasz nieszczęśliwy kraj dojdzie do kresu swego przeznaczenia – a już dla donosicieli to jest tu prawdziwe Eldorado.

Nie tylko z tego powodu, że każda z siedmiu okupujących Polskę tajnych służb potrzebuje donosicieli, ale również dlatego, że z donosicielstwa można nie tylko żyć aż do śmierci, ale w dodatku – używać tego życia całą paszczą – „hucznie, z przytupem i hulaszczo”. Toteż w branży donosicielskiej szczyt koniunktury – o czym można się przekonać już choćby na podstawie liczby „organizacji pozarządowych” kolaborujących ze specjalnym Zespołem do spraw Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.

Kiedyś takich policyjnych konfidentów uważano za osoby pozbawione honoru i nie przyjmowano w przyzwoitych domach, ale te czasy należą już do przeszłości. Toteż salon roi się od konfidentów, którzy zażywają reputacji autorytetów moralnych i mentorskim tonem pouczają przedstawicieli mniej wartościowego narodu tubylczego, co też na danym etapie przystoi mu czynić – a nieposłusznych ciągną przed niezawisłe sądy.

Tak się akurat złożyło, że akurat w Światowym Dniu Życzliwości, który, jak wiadomo, przypada 21 listopada (dlaczego akurat tego dnia – na to składa się szereg zagadkowych przyczyn, których korzenie sięgają – jakże by inaczej? – Bliskiego Wschodu), zeznawałem jako świadek przed Sądem Rejonowym w Lublinie, gdzie toczy się proces karny Grzegorza Wysoka, oskarżonego o bliżej nieokreślone myślozbrodnie przez tamtejszą prokuraturę, wprawioną w ruch przez podobno niezwykle aktywnego na odcinku delatorskim dziennikarza tamtejszej mutacji „Gazety Wyborczej”, pana redaktora Karola Adamaszka. Kiedy już w naszym nieszczęśliwym kraju zostanie wreszcie ustanowiony Order Pawła Morozowa, jestem pewien, że cnota nie pozostanie bez nagrody.

Wróćmy jednak do niezawisłego sądu, przed którego obliczem zeznawałem. Chodziło o to, czy treści zamieszczane przez pana Grzegorza Wysoka w wydawanym przezeń biuletynie, mają charakter rasistowski, a w szczególności – antysemicki. To właśnie w swoim oskarżeniu sugeruje prokuratura, a usłużnie potwierdzają wynajęci eksperci – językoznawcy z UMCS.

Przeczytałem sobie jedną taką ekspertyzę i gdybym nie wiedział, że została sporządzona przez osobę obsypaną tytuły naukowymi, to pomyślałbym sobie, że napisał ją jakiś prostak, nie mający pojęcia o logicznym wnioskowaniu. Jakże bowiem określić wniosek, że Grzegorz Wysok, porównując w jednej ze swoich publikacji ludobójstwo, dokonane na ludności polskiej Kresów Wschodnich przez UPA z dokonaną przez Turków rzezią Ormian, działał w intencji zaprzeczenia holokaustowi?

Kiedyś, jeszcze w koszmarnych czasach komuny, felietonista „Kultury” Hamilton napisał o swojej ciotce, która nie mogła pogłaskać kota, bo miała takie natręctwo, że natychmiast musiała mu szukać pcheł. Najwyraźniej to natręctwo musiało się przez ten czas upowszechnić – ale dlaczego ogniskiem tej przypadłości został akurat UMCS?

Kiedyś był to całkiem normalny uniwersytet; wiem co mówię, bo sam tam studiowałem w latach 60-tych – a co się dzisiaj z niego porobiło? Cóż jednak wymagać od pracowników nauki, którzy tradycyjnie bywają trochę szurnięci, często w sensie pozytywnym, jak nie w tę, to w inną stronę, skoro przecież całkiem niedawno psychiatra został postawiony na czele naszej niezwyciężonej armii?

Gorsza sprawa ze znajomością najnowszej historii naszego nieszczęśliwego kraju. Odniosłem takie wrażenie, kiedy pani prokurator zadała mi podchwytliwe pytanie, czy słowo „cham” jest obelżywe, czy nie. Odpowiedziałem, że do niedawna uważane było za niegrzeczne, ale odkąd sąd prawomocnie uznał, że przy pomocy takiej inwokacji można zwracać się nawet do Prezydenta Rzeczypospolitej, to obecnie może być ona uważana nawet za zaszczytną.

Zasadniczo pani prokurator chodziło jednak o „Żydów” i „Chamów” – o których Grzegorz Wysok przypomniał, charakteryzując konflikt między Leszkiem Millerem, a Aleksandrem Kwaśniewskim. Wyjaśniłem tedy, że chodzi o frakcje w PZPR, o których pisał Witold Jedlicki w broszurze pod takim właśnie tytułem.

„Żydy” to byli tzw. „Puławianie”, bo namawiali się w jakimś mieszkaniu przy ul. Puławskiej w Warszawie, podczas gdy „Chamy” to była tzw. „grupa natolińska” – bo urządzała swoje sabaty w pałacyku w Natolinie. Dodałem, że zdaniem Antoniego Zambrowskiego Witold Jedlicki był konfidentem SB – zaś broszura została przez niego napisana na zamówienie Mikołaja Tichonowicza Diomko, używającego w Polsce nazwiska Mieczysław Moczar – ale nawet Antoni Zambrowski nie zaprzecza, że takie określenia w publicystyce funkcjonowały i funkcjonują. Ciekawe, że stawiający tego samego dnia w charakterze świadka w tym procesie lubelski senator PiS zeznał, że „nie przypomina sobie”, by kiedykolwiek takie określenia słyszał. Co tu dużo mówić; są jeszcze w Polsce ludzie szczęśliwi!

Jeśli chodzi o prokuraturę, to odnoszę wrażenie, że musi panować tam przekonanie, iż wybitnie nieprzyzwoite jest samo słowo „Żyd”. Nie tylko dlatego, że podejrzliwie odniosła się do „Chamów” i „Żydów”, ale również – a może nawet przede wszystkim – że jednym z inkryminowanych fragmentów publikacji Grzegorza Wysoka było zdanie, że Adam Michnik został „Żydem roku” któregoś tam.

Pozwoliłem sobie tedy na uwagę, że ukrywanie lub negowanie istnienia narodu żydowskiego wydaje mi się najgorszą postacią antysemityzmu. Wszystko to oczywiście być może – i rzuca światło na sprawę umorzenia przez prokuraturę w Suwałkach śledztwa w sprawie finansowania kampanii wyborczej posła Janusza Palikota w roku 2005. Jasne, że nie może się zajmować takimi głupstwami, skoro – zgodnie z rozkazem pana Andrzeja Seremeta, musi zawczasu tępić myślozbrodnie przeciwko naszej przyszłej szlachcie, która w naszym nieszczęśliwym kraju prowadzi prawdziwą hodowlę donosicieli.

Stanisław Michalkiewicz

Symphony X “Iconoclast”

Do czego służy power metal – zwłaszcza w odmianie symfonicznej? Zasadniczo – przynajmniej zdaniem niżej podpisanego – do wprowadzania się w nastrój, a konkretnie w nastrój bojowy… Przy czym nie w sensie po prostu przyładowania komuś, tylko bardziej w stylu “bij bolszewika, kto w Boga wierzy” (niewierzących oczywiście też zapraszamy jeśli mają ochotę się przyłączyć).

W zależności od zespołu, wiązanki pieśni bojowych przenoszą nas w różne miejsca i epoki: Rhapsody to “Władca pierścieni”, Blind Guardian to bardziej “Gra o tron”… Kiczowate? Chwilami na pewno – orkiestrowe aranżacje, podniosłe zaśpiewy w chórkach i naiwne miejscami teksty o walce dobra ze złem.

Z drugiej strony: w czasach, kiedy praktycznie wszyscy twórcy biorą swoje dzieła w obowiązkowy nawias ironii i dystansu, jest coś odświeżającego w facetach ubranych na czarno, którzy wybrali sobie stylistykę i są jej wierni bez względu na modę.

A gdzie w tym spektrum bojowych pieśni umiejscowić Symphony X i “Iconoclast? Z uwagi na chropowatość i zgrzyty, powiedziałbym że jakaś odległa przyszłość a’la uniwersum Warhammera 40000; tak, wiem że to gra – co poradzę, że mroczne filmy o przyszłości to w większości psychologia i nie ma tam nawalanek na dużą skalę…

Na tej płycie Symphony X nie bierze jeńcow: zaczyna się od “Iconoclast’ – niby jakieś tam chórki i damskie wokalizy, ale po chwili wjeżdżamy w metalową sieczkę, której nie powstydziliby się trashowi klasycy. Slayer plus klawisze – o ile takie porównanie ma w ogóle sens – a do tego naprawdę bardzo dobry śpiew.

Ciekawa sprawa, bo wokal to  element często po macoszemu traktowany przez grających ciężko. Jak komuś Bóg poskąpił skali (vide: Mustaine), to może jeszcze nadrabiać manierą – ale przecież wszelkie twory spod znaku death / extreme / hardcore / cośtam cośtam to jest jakaś tragedia: pisk na zmianę z wymiotami do mikrofonu.

A tu? Może nie jest to Dio (no ale taką armatę w gardle to mało kto ma), ale pan Allen bardzo przyjemnie przeskakuje po rejestrach i tempach.

“The end of innocence” warto posłuchać nawet dla samej partii perkusji, choć utwór jako całość też niczego sobie. “Bastards of the machine” zwalnia chwilami (żeby basista rozgrzał palce), a potem uderza jeszcze potężniejszą ścianą dźwięku. A właśnie: znakomicie jest ta płyta wyprodukowana, proszę państwa. Nawet pomijając takie porażki jak “Death magnetic”, rzadko się słyszy takie eleganckie, przestrzenne i ostre jak brzytwa instrumenty – zwłaszcza w metalu.

Tak właściwie nie ma za bardzo sensu wymieniać pojedynczych utworów, bo płyta jest bardzo wyrównana i (może poza “When all is lost”) nie ma wypełniaczy. Ciekawa sprawa jest z melodiami: nie ma tu przebojowych refrenów do nucenia pod nosem (i nawet nie to żeby zaraz człowiek ABBY w metalu oczekiwał, ale jednak Megadeth czy Metallica popełnili kilka wpadających w ucho motywów), a mimo tego płyta wciąga i chce się do niej wracać.

Spora w tym zasługa inteligentnych zmian tempa: niby nic wielkiego, ale słychać że panowie mieli jakiś pomysł na kolejne utwory, a nie tylko “mrok, ciemność, przyjdź szatanie” i bekanie do mikrofonu (w stylistyce wyczynów Dody polskiego metalu, czyli Behemotha).

Riffy, jeszcze cieższe riffy, perkusja jak człowiek sprzężony z maszyną, riffy doprawione klawiszowymi przejściami, wokalista z górnej półki, jeszcze trochę dobrych riffów a czasem solówka – jeśli tak ma wyglądać ścieżka dźwiękowa do dystopijnej przyszłości, to może nie wszystko będzie takie całkiem ponure.

Krowy nie dają mleka

Jeśli wierzyć wypowiedziom unijnych oficjeli, trzeba ratować europejską jedność bo inaczej nastąpi Armageddon (jak w tytule) – z jakiegoś powodu, jedyny zrozumiały dla tych pasożytów sposób to kontynuacja status quo: ECB musi drukować pieniądze żeby skupować obligacje zadłużonych krajów.

Furda, że jedna z głównych przyczyn obecnego kryzysu to nadmiar długów – i to zarówno na poziomie indywidualnym (ludzie kupujący samochód i plazmę na krechę) jak i “zagregowanym” (zadłużone po uszy czubków rządy). Ma być tak jak było, bo jak nie to…

No właśnie: jak nie to co? Dość rzeczową odpowiedź na to pytanie daje Charles Hugh Smith prowadzący bloga Of Two Minds. Ponieważ nie bardzo mam czas tłumaczyć cały tekst na polski, wrzucam w oryginale.

CHARLES HUGH SMITH: WHAT’S LOST WITH THE DEMISE OF THE EURO? ONLY WHAT WAS UNSUSTAINABLE

Scaremongering aside, the demise of the euro does not end European integration. It only means that which is unsustainable has been relinquished and a return to stability is finally possible.

So the euro is doomed. Toast. History. This will lead to:

1. the end of civilization

2. the end of European integration

3. the start of new Dark Ages

4. the return to a sustainable reality

The correct answer is 4. The euro was an unsustainable, self-destructing extension of the integration that has long simplified trade, travel and work throughout the EU (European Union).  At the risk of over-saturating you with more euro-related material, here are the basics we need to keep in mind as the third act plays out.

A common currency seemed like a good way to simplify trade and lower transaction costs. As I noted yesterday in Some Heretical Thoughts on the U.S. Dollar, such “folk” convictions rest on “sole-source causation”: in this case, that a single currency would only offer more benefits of integration because it lowered complexity and transaction costs.

The euro supporters forgot or ignored the primary purpose of national currencies:to account for differences in transparency, productivity, trust, money creation and risk between nations’ economies and their Central Banks/States.

If you remove this means of accounting for these fundamental differences, then you have removed a feedback loop from a dynamic system, and thus removed an absolutely essential flow of information and transparency.

What you’re left with is a system of lies, officially sanctioned opacity, misinformation, disinformation, cooked books, artifice and propaganda, i.e. exactly what Europe has become. With the euro, there was no way for the system to account for thr vast differences in debt loads, credit risks, transparency, productivity and a dozen other fundamentals that are expressed in foreign exchange rates.

By all accounts, Greece and Italy have painfully dysfunctional national finances and political Elites resistant to admitting the dysfunction is unsustainable. Once those nations revert to national currencies, then their currencies will reflect the market’s assessment of their economy and their national/Central Bank policies.

The same will hold true for all the other EU member states: the market will shift through the various metrics and feedback loops and reach an equilibrium around the value of each nation’s currency.

Profligate, over-indebted nations with dysfunctional Elites and systems plagued by political corruption and gridlock will see their currencies devalued and the interest rates they must pay to borrow money raise to the point that borrowing will no longer be an option to escape the consequences of profligacy, and the devalued currency will preclude buying imports from strong-currency nations.

These feedback loops are essential to providing the citizenry and their economy with the transparency and information they need to adapt to reality. The euro has erased all that vital information, leaving only interest rates as the sole expression of differences between economies.

Interest rates are simply not a rich enough source of information and market feedback to express the differences between national economies; the global markets need the information and feedback loop provided by currencies.

As I attempted to describe yesterday, currencies are not explicable with “sole-source causality” or “folk” understandings; they are distillations of numerous information feeds and feedback loops that only a transparent market can generate.

I have little doubt the euro is being held aloft by cloaked Central Bank intervention; the Elites are desperately attempting to cloak the system’s intrinsic dysfunction and stop the market from repricing the euro based on the inevitable return to national currencies.

Rather than fear this return to transparent feedback, we should welcome it and hurry it along. Systems which cut off feedback and choke transparency with artifice and lies are doomed to implode. If Europe ditches the failed “folk” experiment called the euro, then the process of recognizing and pricing dysfunction can begin, and the stability that only transparency and feedback can provide will soon return to the EU.

This may sound counter-intuitive, but it’s the only way forward to a sustainable, stable reality. The immense hubris of Europe’s dysfunctional Elites precludes their recognition that reality eventually trumps artifice and intervention. Their feeble, addled cries cannot turn back the tide, even if their bloated self-importance is infinite.

KB: I żeby było coś pod klimat

Mądrość etapu – reaktywacja

Na początku lat 90tych była sobie partia – nazywała się Kongres Liberalno-Demokratyczny. Bytom mającym w nazwie przymiotnik “demokratyczny” można przypisać różne cechy, ale demokrację to nie bardzo (przykłady Unii Demokratycznej czy Koreańskiej Republiki Ludowo- Demokratycznej mówią same za siebie)… Mimo tego, była dość aktywna i nawet popularna wśród wyborców.

Jeśli chodzi o skutki długofalowe jej istnienia, to 1. wylansowała Donalda Oby Wiecznie Strzegł Nas Przed Kaczorem Tuska 2. wypromowała hasło “pierwszy milion trzeba ukraść“. Taki to, mocium panie, liberalizm zdaniem panów Tuska i Bieleckiego. Te dwa tuzy polskiej polityki trzymały się całe życie zasady, że prywatyzacja to remedium na wszystkie kłopoty w gospodarce.

Wcielali tę zasadę (i oni, i ich następcy w rządzie) w życie z zapałem i logiką alkoholika wynoszącego z domu co się da, byle mieć na kolejne pół litra berbeluchy: sprzedano zakłady dochodowe, na garnuszku państwa zostały te najgorsze, a deficyt rósł dzielnie z roku na rok. W szczególności: w ręce zagranicznego kapitału przeszły banki.

Nie żebym był jakimś szczególnym miłośnikiem obecności państwa w gospodarce, ale niekonsekwencja “liberalnej” rewolucji zapoczątkowanej przez KLD z przyległościami uderzała: spadała zawartość polskiego kapitału w sektorze finansowym, a równocześnie – rosła liczba regulacji duszących tworzącą się klasę średnią. No, ale jak mawiał Jacek “santo subito” Kuroń – demokracja demokracją, ale ktoś tym wszystkim musi kierować.

Minęło kilkanaście lat i zaczęło się robić zabawnie. Praktyczne skutki zabaw polityków widzieliśmy przy okazji prywatyzacji PZU – ale to był dopiero przedsmak tego, co miało nadejść. Najpierw tabelka ze strukturą własnościową polskiego sektora bankowego wg krajów (z jakiegoś powodu trzeba kliknąć żeby wyświetliło się w cywilizowanym rozmiarze – przepraszam za niewygodę):

I w ramach lektury uzupełniającej: lista medialnych doniesień z ostatnich paru dni (też z podziałem na kraje):

• Grecja:  http://bit.ly/vFwCah
• Włochy: http://bit.ly/tll4N5
• Francja: http://bit.ly/ssxYDO
• Irlandia: http://reut.rs/tixh7R
• Belgia: http://bit.ly/ssbCCU
• Portugalia: http://bit.ly/ryVeVh
• Austria: http://bit.ly/rusWOQ

I teraz zagadka: co zrobią spółki matki z “pomarańczowych” krajów wyliczonych w tabelce kiedy ich macierzyste rynki zaczną trzeszczeć (lub, jak w przypadku Grecji, trzasną ostatecznie)? Kasę skądś wziąć trzeba (bo nadzór finansowy nie odpuści), na rynkach wielka smuta (i jak tu zarabiać)… Cóż prostszego niż kilka księgowych sztuczek między gałęziami molocha?

No, ale pan premier się obudził: banki powinny być polskie, więc może OFE odkupią? Może PZU? I wszyscy orędownicy tezy, że kapitał nie ma ojczyzny, nagle wykonują zwrot o 180 stopni. A pacta sund servanda? Mało im opery mydlanej z Eureco?

Ale żeby nie kończyć na takiej dołującej nucie: wyjaśnienie, skąd wzięły się austriackie – i węgierskie – problemy (a podejrzewam, że i w innych krajach dałoby się znaleźć odpowiedniki). Uprzedzam: nie, to nie jest parodia.